فصل يازدهم پاسخ پرسش‌هاى دشوار 1 - خطبهء بىالف ( 1 ) گروهى از اصحاب رسول خدا - صلّى اللّه عليه و آله - دور هم نشسته و از هر درى سخن مىگفتند گفتگو از حروف الفباء به ميان آمد ، همگى به اتفاق آراء بر آن شدند كه حرف « الف » بيش از ساير حروف در تركيب كلمات و جمله‌بنديها به كار مىرود ، در اين هنگام امير المؤمنين - عليه السلام - بپاخاسته و خطبه‌اى طولانى بدون « الف » بالبداهه انشاء فرمود : « حمدت و عظّمت من عظمت منّته ، و سبغت نعمته ، و سبقت رحمته غضبه ، و تمّت كلمته ، و نفذت مشيّته ، و بلغت قضيّته ، حمدته حمد مقرّ لربوبيّته ، متخضع لعبوديته ، متنصّل من خطيئة . . . » . « 1 »

--> ( 1 ) - . . . معترف بتوحيده ، مؤمل من ربه مغفرة تنجيه ، يوم يشغل عن فصيلته و بنيه ، و نستعينه و نسترشده و نستهديه و نؤمن به و نتوكل عليه . . . و شهدت ببعثة محمّد عبده و رسوله و صفيه و نبيّه ، و خليله و حبيبه صلّى عليه ربّه صلاة تخطيه ، و تزلفه و تعليه ، و تقرّبه و تدنيه . . . نعوذ بربّ قدير من شرّ كلّ مصير ، و نسأله عفو من رضى عنه ، و مغفرة من قبل منه فهو ولىّ مسئلتى ، و منجح طلبتى . . .